ORADAKİ KÖY ARTIK MADENCİLERİN KÖYÜ. "Orda bir köy var uzakta…” diye başlayan o eski dizeleri hepimiz biliriz. Çocukluğumuzdan belleğimize kazınmış, umut ve aidiyet duygusunu taşıyan bir ezgi. Oysa bugün aynı dizeler başka bir anlamla yankılanıyor: “Orda bir köy var uzakta, gitmesek de görmesek de o köy artık madencilerin köyü.” Bu köy, İkizköy. Muğla’nın bereketli topraklarında, zeytinliklerin ve ormanların arasında kurulmuş bir köy. Yıllardır doğayla uyum içinde yaşayan insanların köyü. Fakat artık bu köyün sahipleri birer birer gözaltına alınıyor, tutuklanıyor. Suçları ne? Yaşam alanlarını savunmak. Sermayeye karşı “kuzu kuzu kabul” dememek. İkizköy’ün kaderi, Türkiye’nin birçok köyünün kaderiyle ortaklaşıyor. Maden sahaları genişledikçe köyler daralıyor. İnsanların nefes aldığı ormanlar, su kaynakları, zeytinlikler birer birer yok oluyor. Köylüler ise kendi evlerinin, kendi tarlalarının, kendi suyunun bekçisi oldukları için suçlanıyor. Burada mesele sadece bir köyün hikâyesi değil. İkizköy, aslında hepimizin köyü. Çünkü doğa talanı yalnızca bir bölgeyi değil, hepimizin ortak geleceğini tehdit ediyor. İkizköy’de kesilen her ağaç, yok edilen her zeytinlik, aslında bizim soframızdan eksilen bir lokma, bizim ciğerimizden eksilen bir nefes. Köylülerin direnişi, “hayır” deme cesareti, bize hatırlatıyor: Sessiz kalmak, kabullenmek, göz yummak da bir tercihtir. Ama İkizköy halkı bu tercihi yapmıyor. Onlar, “bizim köyümüz” diyerek sahip çıkıyorlar. Ve bu sahipleniş, yalnızca kendi yaşam alanları için değil, hepimizin ortak yaşamı için. Bugün İkizköy’de yaşananlar, yarın başka bir köyde, başka bir şehirde yaşanabilir. O yüzden bu köyün çığlığına kulak vermek, yalnızca bir dayanışma değil, aynı zamanda bir vicdan borcudur. Son söz: Orda bir köy var uzakta… O köy bizim köyümüz. Çünkü doğa, toprak, su ve yaşam hepimizin ortak mirasıdır. İkizköy’ün sessiz haykırışı aslında hepimizin haykırışıdır. Ahmet Cenap TÜRKER