GÖRMEYEN ENGELLİLER HAFTASI Her yıl 7–14 Ocak tarihleri arasında kutlanan Görmeyen Engelliler Haftası, aslında bir kutlamadan çok bir hatırlatma. Çünkü bu hafta bize, hayatın sadece gördüklerimizden ibaret olmadığını; görmediğimiz, hatta çoğu zaman fark etmediğimiz bir gerçekliğin olduğunu anlatıyor. Gün içinde kaç kez ışığa göre yolumuzu buluyoruz? Kaç kez bir tabela, bir renklendirme ya da bir telefon ekranı bize yön veriyor? Peki ya görme engelli bir birey için bu yolculuk nasıl başlıyor, nasıl bitiyor? Bu soruları çoğu zaman düşünmüyoruz, çünkü görmediğimiz sorumlulukları omuzlarımızda hissetmiyoruz. Oysa şehirlerimizde yürürken bir kaldırımın ortasında gelişi güzel bırakılmış bir araç, yanlış döşenmiş bir hissedilebilir zemin, işgal altında bir rampa veya durakta sesli uyarı sistemi eksikliği… Bunların hepsi, birileri için sadece “küçük bir aksaklık” değil; bağımsız yaşam hakkına vurulan birer kilit. Görme engelli bireyler; eğitimden istihdama, ulaşımdan sosyal yaşama kadar hayatın her alanında eşitlik değil, fırsat eşitliği talep ediyor. Yani öncelikleri “ayrıcalık” değil; erişilebilir, anlaşılır ve güvenli bir yaşam. Bizlerin ise yapması gereken, empatiyi sadece bir duygu olarak değil, bir davranış olarak hayata geçirmek. Bugün bir beyaz baston sesine kulak verelim. O ses bize hem sabrı hem de mücadeleyi anlatır. Kimi zaman bir kaldırım kenarında takılan bastonun çıkardığı küçük bir ses, aslında büyük bir eksikliğin işaretidir. Şehirlerimizin görme engelliler için ne kadar karmaşık olduğunu, en temel ihtiyaçların bile ne kadar zorlaşılabildiğini bize fısıldar. Unutmayalım: Erişilebilirlik bir lütuf değil, bir haktır. Engel, bireyin kendisinden değil; toplumun ve fiziksel çevrenin yetersizliğinden doğar. Bu hafta bir fark yaratmak istiyorsak, önce görmeyenlerin dünyasını “görmeyi” öğrenmeliyiz. Sorunları değil, çözümleri konuşmalıyız. Bir tabelayı braille ile düzenlemek, kaldırımları işgal etmemek, toplu taşımada sesli sistemleri geliştirmek, eğitim ve istihdam fırsatlarını artırmak… Bunların hepsi, atılabilir küçük ama etkisi büyük adımlardır. Görmeyen Engelliler Haftası, bir empati çağrısıdır. Bir bakış açısı değişikliğinin mümkün olduğunun hatırlatmasıdır. Ve belki de en önemlisi, görmesek bile farkına varmamız gerekenleri bir kez daha ortaya koyar. Bu hafta gelin, sadece gözlerimizle değil; yüreğimizle de görelim. Çünkü gerçek farkındalık, ancak o zaman başlar. Lütfen empati, empati.. Kalın Sağlıcakla..